Başka bir dille büyüyorlar!

  • Aysel Bereke

    Aysel Bereke Yazı Arşivi
    8 Ağustos 2022 /   471 Okunma

    Başka bir dille büyüyorlar!

    Onlar, yabancı ülkelerde yaşayanların çocukları. Bize giderek yabancılaşan, ama yine de, yabancı olmalarından, bizden kopmalarından deli gibi korktuğumuz çocuklar. Bizim çocuklarımız, torunlarımız, yeğenlerimiz. Kabullenmek zor geliyor insana, bizden olan, bizim olan çocukların, başka bir kültürde, başka bir dille yaşamaları. Sanki bize ait olanı almışlar elimizden gibi geliyor! Onlar en kıymetlilerimiz çünkü…

     

    Benim de torunum yabancı bir ülkede, farklı bir kültürde yaşıyor. Orada doğdu zaten. Yarı yabancı, şimdiden gezgin, dünya tatlısı ve paylaşamayacağım kadar güzel bir bebek. Babasına söylüyorum ısrarla, onunla Türkçe konuşsun diye. Konuşuyor da aslında. Anlıyor söyleneni ama, genelde yaşadığı ülkenin diliyle veriyor yanıtları.

     

    Üzülüyor insan ama, orada yaşıyorlar, o ülkenin dilini, o ülkenin kültürünü yaşamak zorundalar. O coğrafyaların insanlarına benzeyecekler ister istemez. Uyum sağlamak zorundalar. Belki de anne_ babaların en büyük çıkmazıdır bu; “ Onu bizim gibi mi yetiştirelim, yoksa rahat bırakalım da o toplumda, kendini yabancı gibi hissetmeyecek bir hayat mı kursun kendine?” Zor bir seçim değil mi?

     

    Onlar gelince ben, elimden geldiği kadar yeni yeni konuşmaya başlayan torunuma, Türkçe konuştum. Ona ninnilerimizi, masallarımızı, oyunlarımızı, şakalarımızı, şarkılarımızı, türkülerimizi söyledim. Yemeklerimizi sevsin istedim. Bunları öyle büyük bir telaşla ve öyle büyük bir istekle yapıyordum ki; hiç olmadığım kadar “ yerli ve milli” olduğumu gördüm! Şaka bir yana, fark ettim ki; büyüdükçe dil ve kültür farkı yüzünden bizden uzaklaşabileceği ihtimali, beni dehşetli korkutuyor ve telaşlandırıyordu.

     

    Oğlumun küçük kopyasının da, en az oğlum kadar beni anlamasını, sevmesini, bana yakın olmasını deli gibi istememin bir sebebi de, artık yaşlanıyor olmam sanırım. Yaşlı ve yalnız hissettiğimde, koluna girip sarılacağım, güvenle elini tutabileceğim, sevildiğimi bana hissettirecek ikinci bir oğul arayışım bu benim. O yüzden tümüyle yabancılaşmamalı, birazcık da “bizden” olmalı yaban ellerdeki çocuklar!

     

    Türkçe’nin o güzel tınısını, kulağı okşayan çıtır çıtır akışını, düz ve devrik cümlelerini, atasözlerini, yabancıların anlayamayacağı benzetmelerini, inceliklerini bilsin istiyorum. Nazım Hikmet’in o güzel duygu dolu şiirlerini mesela, anlasın, hatta bizim gibi hissetsin istiyorum. Onunla yaban ellerdeyken, her sabah yaptığım görüntülü konuşmalarımda, Türkçe sözlerle, bize has mimiklerle duygularımı dile getiriyorum.

     

    Benim torunum, beni anlasın, bize benzesin diyorum. Çok şey mi istiyorum?

     


Yorum Yap