Dumanaltı’ndan Deli Mavi’ye LARA’DA SALGIN SESSİZLİĞİ

  • Nizamettin Özmen

    Nizamettin Özmen Yazı Arşivi
    14 Mayıs 2020 /   1696 Okunma

    Dumanaltı’ndan Deli Mavi’ye LARA’DA SALGIN SESSİZLİĞİ

    Benim Lara Plajı ile ilk tanışmam 1981 yılıdır. Karayolları Kampı’dır. “Kamp Ateşi” kavramını ilk orda görmüşümdür. Yaşım 14. O zamanlar Serik’te yaşamaktayız.


    Ben Side ve Belek sahillerinde büyüdüm. Ondandır plajın kumlusunu seviyor olmam, ondandır “Önce Lara” demem. Sokağa çıkma yasağı ve kısıtlı günlerde malum sahiller yasak ya, herkes Konyaaltı sahilinden fotoğraf paylaştı, özçekim yaptı ya.


    Dayanamadım, sadece 1 sefer kendimi sahile attım. Tabii ki Lara. Bölgeyi “dumanaltı” eden neredeyse 365 gün 7X24 mangal partilerine ev sahipliği yapan Lara hiç merak edilmez mi? Ben ettim.


    Evet, düşünsenize kilometrelerse sahilde dalga ve kuş sesleri ile baş başa. Bu arada hep deniyor ya “doğa kendine geldi, doğa kendini yeniledi” filan. Lara Birlik 1998 yılında mesire alanı olarak düzenlenmişti. Kalabalıktan yıpranmayı fark etmiyor muşuz. Duruma Büyükşehir Belediyesi de duyarsız kalmamış. Hep alt yapı, hem de mobilyalarda düzenleme var.


    Aslında ne isterdim, mavide kulaç atabilmek. Muhtemel ki yunus değilse bile bana arkadaşlık edecek balıklar olacaktı sakin mavilikte. Şimdilik yaklaşık 2 saat boyunca sadece 2 uçak sesi duyduğumuz Lara’da kuş seslerini dinledik keyfle.


    Ve düşündük. “Bundan sonra daha sakin yaşayabilecek, daha az tüketecek, doğayı diğer paydaşlarımızla daha çok paylaşabilecek miyiz?” bi şiir takıldı dilimize Ahmed Arif ses verdi Diyar-ı Bekir’den…  Şarkılaştı o şiir Cem Karaca sesinde:


     Doğdun,

    Üç gün aç tuttuk

    Üç gün meme vermedik sana

    Adiloş Bebem,

    Hasta düşmeyesin diye,

    Töremiz böyle diye,

    Saldır şimdi memeye,

    Saldır da büyü...”


    N’olur saldırmayalım doğaya kıtlıktan çıkmış gibi.

     






Yorum Yap