Koparılmayan lokma

  • Nizamettin Özmen

    Nizamettin Özmen Yazı Arşivi
    29 Nisan 2020 /   1595 Okunma

    Koparılmayan lokma

    Omuzlarında

    lacivert kırbaç izleriyle gelirdi gece.

    Baykuşlar öter,

    Çıplak yarasalar uçardı ordan oraya.

    Kısraklar kişnerdi,

        Koşardı dolu dizgin, ürküp kendi      

        gölgelerinden.

    Sebepsiz vurulurdu güvercinler,

    Bir eylemdi, çıplak ayakla da olsa,

    Çaltı dikenleri dolu bir yolsa da.

    Ezentere, püren kokusuydu

    yolun sonunda istenilen.

    o kadar kısa bir andı ki bizden kıskanılan,

         Sadece bir güneşin, doğup batımı olan 

        zaman.

    O sadece bir lokmaydı,

    Zincire vurulu düşüncelerimiz içinde

    Bir türlü koparılamayan.


    1 Mayıs 1989 




Yorum Yap